ID: 5848
Gezocht: Sociale contacten (die mij begrijpen)
Geen aanbiedingen geplaatst
Omschrijving
Het is nogal een stap voor me om een advertentie op marktplaats te zetten. Voor de duidelijkheid: Niels is niet mijn echte naam, die houd ik graag even in het ongewis. Ik wil niet dat sommige mensen in mijn directe omgeving hier weet van krijgen.
Ik heb een complexe jeugd gehad (door allerlei factoren). Dit heeft ertoe geleid dat ik op de een of andere manier niet mee kan komen in het sociaal verkeer, zeker niet bij leeftijdsgenoten. Ze negeren me of geven botweg aan geen contact te willen. Maar vaker gaat het afwijzen ook subtieler, daar ga ik (nu) niet op in.
Jaar na jaar is tegen me gezegd, dat het vanzelf wel goedkomt. Dat ik 'met hulpverlening' moet gaan praten. Dat ik me niet moet aanstellen. Etcetera. De keiharde waarheid is: Het komt niet goed, niet vanzelf. Wat ik dan wel weer op moet merken is dat de mensen die dat zeggen zelf niet zonder vrienden zouden kunnen, maar dat terzijde.
Ik heb echter al sinds mijn jeugd 'hulpverlening' om mij heen, maar dat is niet 'de heilige graal'. Hulpverlening kan niet zorgen voor 'sociale contacten'. Die werken ook maar een schema af. Ik heb al zo lang hulpverlening om me heen, dat het dan 'al lang goed had moeten komen', maar de praktijk is weerbarstig: ik kwijn weg in eenzaamheid. Waar ik zie dat andere mensen om me heen opbloeien, gelukkig worden, mensen om hun heen hebben (ook als ze het moeilijk hebben) zie ik mijzelf stilstaan (en daarmee dus achteruit gaan).
Simpel gezegd: Ik heb geen vrienden. Ik heb ook geen ouders of familie waar ik heen kan (en de mensen die er wel zijn, kunnen simpelweg niets doen). Ik doe uiteraard wel pogingen om contact te leggen met anderen, maar alles wat ik probeer lijkt in rook op te gaan. Mensen nemen me niet serieus of lachen me zelfs uit. Er word voor mijn gevoel de spot met mij gedreven.
Waarom dan mijn advertentie hier? Misschien dat er mensen zijn die zich in een soortgelijke situatie bevinden. Of mensen die wel (durven) (in)zien dat perfect niet bestaat. Hoewel ik de kans erg klein inschat, probeer ik het toch maar. Het doel is trouwens niet online contact, ik ben er van overtuigd dat dat mijn situatie juist verergerd heeft. Het liefst kijk ik mensen in gewoon recht in de ogen.
Het is niet zo dat het allemaal ellende is, maar op sociaal gebied is dat helaas wel het geval...
PS: Wellicht handig om te vermelden: mijn leeftijd is 25, de opgegeven woonplaats indicatief voor de regio waar ik woon. Ook als je wat ouder bent mag je rustig reageren, tot op een zekere hoogte natuurlijk...
Ik heb een complexe jeugd gehad (door allerlei factoren). Dit heeft ertoe geleid dat ik op de een of andere manier niet mee kan komen in het sociaal verkeer, zeker niet bij leeftijdsgenoten. Ze negeren me of geven botweg aan geen contact te willen. Maar vaker gaat het afwijzen ook subtieler, daar ga ik (nu) niet op in.
Jaar na jaar is tegen me gezegd, dat het vanzelf wel goedkomt. Dat ik 'met hulpverlening' moet gaan praten. Dat ik me niet moet aanstellen. Etcetera. De keiharde waarheid is: Het komt niet goed, niet vanzelf. Wat ik dan wel weer op moet merken is dat de mensen die dat zeggen zelf niet zonder vrienden zouden kunnen, maar dat terzijde.
Ik heb echter al sinds mijn jeugd 'hulpverlening' om mij heen, maar dat is niet 'de heilige graal'. Hulpverlening kan niet zorgen voor 'sociale contacten'. Die werken ook maar een schema af. Ik heb al zo lang hulpverlening om me heen, dat het dan 'al lang goed had moeten komen', maar de praktijk is weerbarstig: ik kwijn weg in eenzaamheid. Waar ik zie dat andere mensen om me heen opbloeien, gelukkig worden, mensen om hun heen hebben (ook als ze het moeilijk hebben) zie ik mijzelf stilstaan (en daarmee dus achteruit gaan).
Simpel gezegd: Ik heb geen vrienden. Ik heb ook geen ouders of familie waar ik heen kan (en de mensen die er wel zijn, kunnen simpelweg niets doen). Ik doe uiteraard wel pogingen om contact te leggen met anderen, maar alles wat ik probeer lijkt in rook op te gaan. Mensen nemen me niet serieus of lachen me zelfs uit. Er word voor mijn gevoel de spot met mij gedreven.
Waarom dan mijn advertentie hier? Misschien dat er mensen zijn die zich in een soortgelijke situatie bevinden. Of mensen die wel (durven) (in)zien dat perfect niet bestaat. Hoewel ik de kans erg klein inschat, probeer ik het toch maar. Het doel is trouwens niet online contact, ik ben er van overtuigd dat dat mijn situatie juist verergerd heeft. Het liefst kijk ik mensen in gewoon recht in de ogen.
Het is niet zo dat het allemaal ellende is, maar op sociaal gebied is dat helaas wel het geval...
PS: Wellicht handig om te vermelden: mijn leeftijd is 25, de opgegeven woonplaats indicatief voor de regio waar ik woon. Ook als je wat ouder bent mag je rustig reageren, tot op een zekere hoogte natuurlijk...